İzlanda, erozyonla mücadele kapsamında uyguladığı biyolojik stratejinin yeni bir ekolojik krize neden olmasıyla karşı karşıya kaldı. Ülkenin yaklaşık yüzde 40'ını etkisi altına alan erozyon sorunuyla başa çıkmak için 1945'te Alaska'dan getirilen Alaska Lupine bitkisi, toprak kaybını durdurmada başarılı olurken, zamanla kontrolsüz yayılmasıyla ekolojik dengeleri bozdu.

Yüzyıllar boyunca süregelen ormansızlaşma ve otlak açma faaliyetleri, İzlanda'nın volkanik topraklarını erozyona karşı savunmasız hale getirdi. 20. yüzyılın ortalarında havadan tonlarca yapay gübre ve kimyasal bileşen atılmasına rağmen, sert iklim koşulları kalıcı bir çözüm sunmadı. Bu başarısızlığın ardından, köklerindeki bakterilerle havadaki azotu toprağa bağlayan ve derin kök yapısıyla kumu sabitleyen Alaska Lupine bitkisi devreye sokuldu. Bitki, çorak arazileri yeşillendirerek kum fırtınalarını engelledi ve erozyonu durdurmada önemli başarı sağladı.

Ancak, adada doğal düşmanı bulunmayan ve hızla çoğalan Alaska Lupine, kısa sürede kontrol dışı bir yayılım göstererek yerli bitki örtüsü olan bodur yosunları ve likenleri tehdit etmeye başladı. Orijinal volkanik manzara ve biyoçeşitliliğin tehlikeye girmesi üzerine İzlanda hükümeti, bitkiyi tamamen yok etmek yerine kontrol altına almaya yönelik yeni bir ekolojik plan geliştirdi.

Uygulanan strateji kapsamında ada, bitkinin büyümesine izin verilen ve yasaklanan bölgeler olarak ikiye ayrıldı. Erozyonun devam ettiği alanlarda bitkinin gelişimine müsaade edilirken, milli parklar ve hassas yosun tarlalarında korucular ve gönüllüler tarafından mekanik söküm ve lokal ilaçlama çalışmaları yürütülüyor. Ayrıca, bitkinin taze filizlerini tüketmeleri amacıyla koyun sürüleri de istila bölgelerine yönlendirildi. Uzun vadeli bir çözüm olarak ise, Lupine bitkisinin iyileştirdiği topraklara huş ağacı fideleri dikiliyor. Büyüyen ağaçların oluşturacağı gölge ile Lupine bitkilerinin doğal yollarla ölmesi ve arazinin orijinal İzlanda ormanlarına dönüşmesi hedefleniyor.